Do tej pory grzeczne, nagle wchodzi w nową fazę: dziecko bije rówieśników, dorosłych, siebie, szczypie, gryzie, w napadzie złości niszczy zabawki, rzuca się na podłogę, krzyczy. Horror! Rodzice są w szoku. Co robić?

Przede wszystkim należy uspokoić się. Nasza jawna irytacja tylko zaogni sytuację. Trzeba znaleźć źrodło agresji, jej przyczyny, a potem opracować mądrze strategię działania, pamiętając, że najważniejsze jest tu opanowanie, niereagowanie złością na złość, konsekwencja w działaniu i jasno wyrażone komunikaty.

Moje dziecko bije! Skąd ta agresja u dzieci?

Pierwsze agresywne zachowania możemy zaobserwować już o dwuletnich dzieci. To naturalny element rozwoju psychospołecznego. Najczęściej jest to agresja instrumentalna, która ma skłonić inne osoby do realizacji upragnionego przez malucha celu. Dziecko odczuwa złość i frustrację, kiedy np. mama nie chce dać mu słodyczy przed obiadem, albo nie zamierza kupić ulubionej zabawki, a ono właśnie widzi ją w sklepie, czy nie pozwala do poźna w nocy oglądać kreskówek.
Złość sama w sobie nie jest niczym nagannym. To naturalne uczucie, które należy zaakceptować. Każdy ma prawo do odczuwania złości – i dorosły, i dziecko. Problem w tym, że ono jeszcze nie potrafi poradzić sobie
z tym uczuciem. Nie wie, jak je konstruktywnie wyrazić. Jak sobie poradzić z napięciem. Reaguje więc agresją, na którą my dorośli powinniśmy zareagować natychmiast, by nie utrwaliły się negatywne wzorce.
Warto tu też zwrócić uwagę na inny rodzaj agresji, opisywany przez psychologów jako tzw. agresja wroga, która jest obliczona na zadawanie bólu drugiej osobie. Najczęściej motywuje ją zemsta, chęć odwetu
i dominacji. Agresja wroga nasila się w wieku przedszkolnym.

Dlaczego dzieci biją?

1. Chcą na siebie zwrócić uwagę. Zauważyły już, że kiedy są grzeczne, a ty zajęta pracą, domowymi obowiązkami, rozmową z koleżanką, surfowaniem w internecie, nie mają wystarczającej siły perswazji.
Jak w starym pwoiedzeniu: dobre dziecko, wcale go nie ma. Wszystko się zmienia, kiedy zaczynają tupać, krzyczeć, bić, niszczyć, gryźć. I jeśli tylko w tym momencie przyciągają naszą uwagę, ich reakcje szybko utrwalają się.

2. Są dobrymi obserwatorami i nieświadomie kopiują zachowania dorosłych. Jeśli w domu złość, różnice zdań, każdą konflitkową sytuację rozwiązuje się krzykiem, trzaskaniem drzwiami, szturchaniem, popychaniem, płaczem – one zrobią to samo w każdej trudnej dla nich sytuacji.

3. Próbują wymierzyć sprawiedliwość w znany sobie sposób. Najpierw jednak muszą doświadczyć innej sytuacji, kiedy karą za niepożądane zachowanie jest klaps, szturchanie czy krz Bijąc maluchy, uczymy je agresji i przekazujemy komunikat w stylu: „Bicie jest OK. Wygrywa ten, kto mocniej przyłoży”.

Co należy zrobić gdy dziecko jest agresywne?

Przede wszystkim nie lekceważ jakiegokolwiek przejawu agresji. To dobry moment, by uczyć dziecko nazywania trudnych uczuć a także konstruktywnych metod wyrażania złości.

1. Za każdym razem, kiedy dziecko bije lub próbuje uderzyć, przytrzymaj jego rękę. Popatrz mu prosto w oczy i daj jasny komunikat: Wiem, że jesteś zły i to rozumiem, ale bić nie wolno! Kiedy próbuje cię ugryżć, zbliż jego głowkę do miejsca, które chce ugryżć. Przyztrzymaj. To skuteczny sposób wyrwania z amoku.

2. Przeczekaj atak furii. Tłumaczenie czegokolwiek w tym momencie jest nieskuteczne. Kiedy dziecko krzyczy i tupie, możesz je wyprowadzić do drugiego pokoju i dać mu wyraźnie odczuć, że nie będzie rozmowy
i negocjacji, zanim się nie uspokoi.

3. Nie ulegaj żądaniom – dla świętego spokoju, albo żeby zalagodzić trudną sytuację w sklepie itd. Nie ulegaj presji otoczenia, by zaspokoić żądanie małego terrorysty. Może nawet usłyszysz – przykre słowa,
(Co za matka! Patologia! Jak oni wychowują dziecko!) ale na przyszłość unikniesz utrwalenia takich negatywnych zachowań. Nie okazuj też w tym momencie, że jesteś zawstydzona, bo dziecko szybko rozpozna tutaj twoją słabość.

4. Pokaż inny, dopuszczalony sposób wyrażania złości. Może to być darcie papieru, boksowanie poduszki, spontaniczne rysowanie, wysiłek fizyczny.

5. Potraktuj taki epizod jako lekcję empatii. Wytłumacz maluchowi, że uderzenie boli, że jest dla ciebie nieprzyjemne, że używanie przemocy jest złe, a bijąc – można kogoś skrzywdzić. Zapytaj, jak on by się czuł, będąc ofiarą czyjejś pięści.

6. Daj wyraźnie do zrozumienia, że biciem się nic nie załatwi – rodzice i tak nie ustąpią, natomiast za takie zachowanie czeka je kara. I nieważne, jaką przybierze ona formę: braku uwagi rodzica . niekupienia lodów,
czy zakazu oglądania ulubionej bajki.

7. Staraj się wzmacniać dziecko pozytywnie, nagradzać jego dobre zachowanie, cierpliwość, zaangażowanie.

8. Rozmawiaj z dzieckiem o uczuciach, nawet tych trudnych. Daj wyraźny komunikat, że wszystkie jego uczucia starasz się zrozumieć i je akceptujesz.

Moje dziecko bije czyli agresja u dzieci.
5 (100%) 5 głos[ów]