Dziecięce fantazje znikają wraz z poznawaniem świata, ale w ich miejsce pojawiają się drobniejsze lub większe kłamstwa. Tzw. białe kłamstwa w dobrej wierze, aby nie skrzywdzić drugiej osoby i nie urazić jej uczuć dziecko wprowadza do swojej listy zachowań około szóstego roku życia. Jednak większość dziecięcych kłamstw wynika z identycznych pobudek co u dorosłych. Zatem spójrzmy, czy nie jest to nasza wina, że dziecko mówi nieprawdę.

Kłamanie może być w spowodowane strachem lub chęcią osiągnięcia celu.

Rozróżniamy dwa rodzaje kłamstwa:
1. Pasywne (obronne). Dziecko kłamie, gdyż boi się kary. Ukrywa swoje przewinienia ze strachu. Dotyczy to dzieci wychowywanych zbyt surowo
2. Instrumentalne. Dziecko zmyśla różne historie, aby zdobyć przyjaźń kolegów lub dostać wymarzoną rzecz. Często wynika to z niezaspokojonych potrzeb dziecka
Kłamstwo a fantazja
Fantazjowanie dziecka to kłamstwo pozorne. Maluch otoczony misiami i bajkowymi bohaterami żyje w dwóch światach: realnym i fikcyjnym, które przenikają się nawzajem, a wybujała wyobraźnia dziecka tworzy różne fantazje. Z wiekiem malec z tego wyrasta. Nie wyśmiewajmy go za opowiadanie niestworzonych historii, a w żadnym wypadku nie strofujmy go za to. Postarajmy się delikatnie wytłumaczyć, że tak dzieje się tylko w bajkach.

Dlaczego dziecko kłamie?

Obserwujmy dziecko ze zrozumieniem. Z wiekiem zaczyna ono mieć świadomość mówienia nieprawdy. Problem pojawia się wtedy, gdy dziecko zaczyna kłamać celowo i zdarza to się często. Powody mogą być różne. Na przykład chce zwrócić na siebie uwagę lub zaimponować kolegom, obawia się kary lub chce zdobyć nagrodę albo jest leniwe i wygodne i chce wymigać się od trudnych pytań i narzucanych mu obowiązków. Może też kłamać w obronie własnej niezależności. Nadmiernie kontrolowane próbuje zachować swój własny świat dla siebie. Ma przecież prawo do intymności i tajemnic.

Co robić?

Nawet najdrobniejszego kłamstewka nie powinniśmy bagatelizować. Jak sobie z tym poradzić?

  • Zaobserwujmy dlaczego dziecko kłamie. Może tak sygnalizuje swoją krzywdę. Za często jest karcone lub kontrolowane. Buntuje się przeciw autorytetom lub testuje wytrzymałość rodziców.
  • Dajmy mu dobry przykład. Malec uczy się postępowania od nas. Gdy nie spełniamy dawanych obietnic i często zmieniamy zdanie, przykład dla dziecka płynie prosty i stwierdza, że to jest normalne zachowanie.
  • Wytłumaczmy, że kłamstwo krzywdzi. Powiedzmy mu, że mówiąc nieprawdę ranimy drugą osobę. Pokażmy mu, jak bardzo nas zraniło.
  • Chwalmy za szczerość. Niech zrozumie, że przyznanie się do winy to duży akt odwagi.
  • Budujmy dobre relacje. Nie musisz wiedzieć wszystkiego o własnym dorastającym dziecku. Nie zasypuj go pytaniami, nie sprawdzaj co chwilę, co robi. Nie przeszukuj jego rzeczy i nie przetrząsaj mu kieszeni. Niech poczuje, że mu ufasz, a nie będzie uciekało się do kłamstwa.
  • Nie osądzajmy dziecka pochopnie. Nie nazywajmy go kłamcą, ale spokojnie wysłuchajmy jego racji.
  • Zapytajmy, dlaczego skłamało. Pokażmy, że są inne drogi wyjścia z opresji i dlaczego warto mówić prawdę.
Pamiętajmy!

Dziecko powinno wiedzieć, że zawsze może na ciebie liczyć. Rozmawiajmy z dzieckiem cierpliwie, odpowiadajmy na wszystkie pytania i wpajajmy mu od maleńkości istotę problemu, jakim jest mówienie nieprawdy. Ustalmy też system kar. Niech dziecko poczuje wagę przewinienia, jaką jest kłamanie.

 

JK

Dlaczego dziecko kłamie?
Oceń ten post

  • benia

    Dziecko kłamie, bo chce zwrócić na siebie naszą uwagę. Jak go tego od uczyć? Macie jakieś sprawdzone sposoby?